Εξασφαλίζουν ενωρίτερη είσοδο στην παραγωγή και μεγαλύτερες αποδόσεις, αλλά έχουν υψηλότερο κόστος εγκατάστασης και...άγνωστο μέλλον ! 

Γράφει ο Νίκος Μιχελάκης* 

  

     Οι ελαιώνες τύπου «φράκτη» αποτελούν την τελευταία και πιο προχωρημένη τεχνολογικά μορφή των νέου τύπων ελαιώνων που εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια στην Ισπανία.ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΚΛΑΔΕΜΑ

 

      Οι ελαιώνες αυτοί, σύμφωνα με την ιδιωτική εταιρεία Todolivo η οποία τους προωθεί, αποτελούν μια επαναστατική καινοτομία που επιτρέπει μειωμένο κόστος καλλιέργειας και ενωρίτερη έναρξη καρποφορίας από ότι οι συνήθεις και «υπερεντατικοί» ελαιώνες.

   Στους ελαιώνες τύπου «φράκτη» τα δέντρα κατά την μια διάσταση φυτεύονται πολύ κοντά ώστε να μοιάζουν με φράκτη, ενώ κατά την άλλη είναι αραιότερα   ώστε να επιτρέπουν την κίνηση μηχανημάτων για τις εργασίες του ελαιώνα. Ο αριθμός δέντρων που συνιστάται κυμαίνεται ανάλογα με την γονιμότητα του εδάφους και φθάνει μέχρι 116 δέντρα ανά στρέμμα, ενώ οι αποστάσεις φύτευσης είναι περίπου 1,8m στην γραμμή Χ 5,0m μεταξύ των γραμμών.

   Στους υπερεντατικούς ελαιώνες   οι oποίοι έχουν εισαχθεί από παλαιότερα στην Ισπανία, η φύτευση των δέντρων είναι πυκνότερη (γύρω στα 0,8Χ4 μ)   και ο αριθμός των δέντρων φθάνει και μέχρι 300 δέντρα ανά στρέμμα.

Τα θετικά και αρνητικά των νέων τύπου ελαιώνων  

    Από τα στοιχεία που παρουσιάζονται από τις εταιρείες, τα οποία, υπόψη, αφορούν αρδευόμενους ελαιώνες, φαίνεται μια πράγματι αρκετά μεγάλη και οπωσδήποτε αναμενομένη παραγωγή από τον 3ο χρόνο μετά την φύτευση τους τάξεως των 115-135 κιλών λαδιού/στρ, στους «υπερεντατικούς» και 145-180 κιλών λαδιού/στρ στους «φράκτες».

 

     Όμως η παραγωγή αυτή στην συνέχεια αρχίζει να παρουσιάζει διακυμάνσεις και κάποια σχετική κάμψη.Ωστόσο, τα παρουσιαζόμενα στοιχεία δεν αναφέρουν κόστος εγκατάστασης και επενδύσεων το οποίο πρέπει να είναι πολύ υψηλό εξαιτίας του μεγάλου αριθμού δένδρων και των εγκαταστάσεων   άρδευσης και μηχανημάτων που απαιτούν.

 

   Συμπερασματικά, οι νέοι τύποι (φράκτες και υπερεντατικοί) στην Ισπανία,  οπωσδήποτε έχουν ενωρίτερα έναρξη καρποφορίας, μειωμένο κόστος καλλιέργειας και υψηλότερη παραγωγή τουλάχιστο την πρώτη 10/ετία.

 

   Απαιτούν όμως εδάφη απολύτως ομαλά, υψηλό κόστος εγκατάστασης και μηχανικών επενδύσεων και η παραγωγικότητα και τα προβλήματα τους μελλοντικά δεν είναι διασφαλισμένα.

 

*Ο Νίκος Μιχελάκης, είναι Δρ. Γεωπόνος, πρώην Δ/ντής του Ινστιτούτου Ελιάς Χανίων και Επιστ. Σύμβουλος του ΣΕΔΗΚ. Τα άρθρα του εκφράζουν προσωπικές απόψεις και δεν απηχούν κατά ανάγκη τις απόψεις του ΣΕΔΗΚ. Μπορούν να αναδημοσιευτούν μόνο μετά άδεια του (nmixel@otenet.gr)